Σαν σήμερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 2005, γράφτηκε μία από τις πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Η Εθνική Ελλάδας επικράτησε της Γερμανίας με 78-62 στο Βελιγράδι και κατέκτησε το EuroBasket, ανεβαίνοντας για δεύτερη φορά στην κορυφή της Ευρώπης. Ήταν μια νίκη που δεν σήμαινε απλώς ένα τρόπαιο· σήμαινε επιστροφή στη δόξα, 18 χρόνια μετά τον θρυλικό θρίαμβο του 1987.

Στον πάγκο βρισκόταν ένας άνθρωπος που είχε ζήσει και τις δύο μεγάλες στιγμές του ελληνικού μπάσκετ: ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Πρωταθλητής Ευρώπης ως παίκτης το 1987, πρωταθλητής Ευρώπης και ως προπονητής το 2005, ο «Δράκος» έγινε ο απόλυτος συμβολισμός της συνέχειας και της επιτυχίας. Η ομάδα του δεν στηρίχθηκε σε έναν μοναδικό σούπερ σταρ, αλλά σε ένα σύνολο που έπαιζε με πειθαρχία, αλληλοκάλυψη και απόλυτη πίστη στο πλάνο.

Η τότε «γαλανόλευκη» είχε παίκτες που μπορούσαν να αλλάξουν το παιχνίδι κάθε βράδυ: Θοδωρής Παπαλουκάς, Δημήτρης Διαμαντίδης, Νίκος Ζήσης, Βασίλης Σπανούλης, Μιχάλης Κακιούζης, Αντώνης Φώτσης, Φάνης Χριστοδούλου, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Νίκος Ντικούδης, Ίαν Βουγιούκας και Ίλιας Ζήσης συνέθεσαν μια ομάδα που κέρδιζε με άμυνα, υπομονή και καθαρό μυαλό. Δεν υπήρχε ένας παίκτης που να χρειάζεται να κάνει τα πάντα μόνος του — και αυτό ακριβώς ήταν η δύναμή της.

Η διαδρομή προς το χρυσό, όμως, δεν ήταν εύκολη. Η Ελλάδα γνώρισε ήττα από τη Σλοβενία στη φάση των ομίλων με 68-56, ένα αποτέλεσμα που προκάλεσε ανησυχία. Όμως στα κρίσιμα νοκ-άουτ παιχνίδια έβγαλε χαρακτήρα και ωριμότητα: απέκλεισε το Ισραήλ με 67-61 και στη συνέχεια ξεπέρασε τη Ρωσία, δείχνοντας ότι είχε χτιστεί για τα μεγάλα ραντεβού.

Ο τελικός με τη Γερμανία ήταν η στιγμή της απόλυτης δικαίωσης. Με συγκέντρωση, σκληρή άμυνα και ψυχραιμία στην επίθεση, η Ελλάδα δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Το 78-62 δεν ήταν απλώς σκορ τίτλου· ήταν η απόδειξη ότι η ελληνική ομάδα είχε φτάσει στην κορυφή με τρόπο πειστικό, ώριμο και ιστορικό.

Το έπος του Βελιγραδίου δεν έμεινε μόνο ως μια μεγάλη επιτυχία. Έμεινε ως σύμβολο ενότητας, πίστης και μπασκετικής ταυτότητας. Μια γενιά παικτών και ένας προπονητής ένωσαν τις δυνάμεις τους και έγραψαν ένα χρυσό κεφάλαιο που ακόμη και σήμερα προκαλεί ανατριχίλα σε όσους το έζησαν.